RSS

Αέναη επΑνάσταση: Κωνσταντινούπολη, η Πόλη των πόλεων και η ιστορία της

Γραφιστική απεικόνιση της Κωνσταντινούπολης της εποχής

Πηγή: Αέναη επΑνάσταση: Κωνσταντινούπολη, η Πόλη των πόλεων και η ιστορία της

 
Σχολιάστε

Posted by στο 27 Οκτωβρίου, 2021 σε Εκκλησιαστικά-θεολογικά

 

Πρὸς χριστιανοὺς θαυμαστὲς τοῦ Θεοδωράκη

Χρονογραφίες

Παρ’ ὅλο ποὺ σκόπευα νὰ πῶ κι ἐγὼ τὴν ἄποψή μου γιὰ ὅλα αὐτὰ ἀλλὰ ἀρκετὰ ἀργότερα, οἱ ἐκδηλώσεις λατρείας ὁρισμένων Χριστιανῶν γιὰ τὸν Θεοδωράκη* μοῦ ἄλλαξαν ἐν μέρει τὸν προγραμματισμό, καὶ θὰ πῶ λίγα πράγματα (τὰ ὑπόλοιπα, ἀργότερα).

Παρακάτω, ὅσα εἶπε τὸ 1996 ὁ Μιχαὴλ Θεοδωράκης σὲ συνέντευξη στὸ περιοδικὸ Δαυλός, στὸ τεῦχος 174, τὸν Ἰούνιο. Πρὶν ἀπὸ 1/4 τοῦ αἰώνα. Ἀντιγράφω ὅ,τι ὑπάρχει στὸ περιοδικό, καὶ μόνον αὐτό. Ἂν πιστεύετε ἢ γνωρίζετε ὅτι μετὰ τὸ 1996 ὁ Θεοδωράκης ἀρνήθηκε ὅσα παρακάτω λέει καὶ ὅτι ἰσχυρίστηκε τὰ ἐντελῶς ἀντίθετα, θὰ ἦταν πολὺ εὐχάριστο γιὰ μένα νὰ τὸ πληροφορηθῶ.

Σὲ κάθε περίπτωση, τὰ παρακάτω εἶναι καθαρὰ ἐνδοχριστιανικά, εἶναι γιὰ Χριστιανούς. Οἱ ἄλλοι ἂς τὸ δοῦν φιλολογικὰ μόνον. Δὲν εἶναι κἂν κρίσεις γιὰ τὸν Μ.Θ. Οὔτε κἂν ἀφορᾶ ὅσους ἀρέσκονται μόνο στὴ μουσική του. Ὅσοι δὲν γουστάρουν παρὰ μόνο ἢ κυρίως μιὰ πολιτισμικὴ «μπουτὶκ Χριστιανισμοῦ», ὡς «φορέα Ἑλληνικότητας», ὅσοι εἶναι ντεμὶ…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.066 επιπλέον λέξεις

Advertisement
 
Σχολιάστε

Posted by στο 27 Οκτωβρίου, 2021 σε Εκκλησιαστικά-θεολογικά

 

Χριστόφορος Μυτιληναῖος, εἰς τὴν τοῦ βίου ἀνισότητα

Χρονογραφίες

Ἕνα βυζαντινὸ ποίημα γιὰ τὴν ἀνισότητα, τοῦ Χριστόφορου Μυτιληναίου (11ος αἰ.). Μετάφραση: Δήμητρα Μονιοῦ.

Λόγε μου, δημιουργέ μου, εἶναι δίκαια πράγματα αὐτά,
ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νὰ εἴμαστε πλασμένοι ἀπὸ τὸν ἴδιο πηλὸ
καὶ τὸ ἴδιο χῶμα, νὰ ἔχουμε τὴν ἴδια φύση,
ἀλλὰ ἡ ζωή μας νὰ εἶναι γεμάτη ἀπὸ ἀνισότητα;
Ναί, ναί, ὅλα βρίσκονται χωρὶς στάση
σὲ μιὰ διαρκῆ κίνηση, ὅμως πῶς καὶ πότε;
Διότι καὶ ἂν χρειαστεῖ νὰ ἔρθει ἄνω κάτω ἡ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων
καὶ νὰ περιστρέφεται σὰν θίασος ἄτακτος τοῦ Διόνυσου,
ἀπὸ τοὺς χίλιους ἢ καὶ τοὺς δέκα χιλιάδες πλουσίους
ἕνας μόνο ὑπάρχει ἐνδεχόμενο νὰ δυστυχήσει καὶ νὰ καταντήσει φτωχός,
ἐνῶ ἀπὸ τοὺς τριάντα χιλιάδες ἄθλιους φτωχοὺς
τρεῖς μόνο μποροῦν νὰ εὐτυχήσουν καὶ νὰ γίνουν πλούσιοι.
Ὦ λόγε, φλέγομαι καὶ λιώνω ἀπὸ τὸ αἴσθημα τοῦ δικαίου
καὶ σοῦ λέω αὐτὰ τὰ λόγια, ὦ δέσποτά μου·
ἀνέξου με μὲ προθυμία, ὅπως συνηθίζεις,
καὶ ἄκου τώρα τὰ παράπονά…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 184 επιπλέον λέξεις

 
Σχολιάστε

Posted by στο 27 Οκτωβρίου, 2021 σε Εκκλησιαστικά-θεολογικά

 

Προσευχὴ στὴν Ἁγία Ἐπιστήμη

Χρονογραφίες

Ὦ Ἁγία Ἐπιστήμη

Ἐσὺ ποὺ μᾶς ἔβγαλες ἀπὸ τὸ Μεσαίωνα

ποὺ μᾶς ἔμαθες νὰ τρῶμε κονσέρβες

μὲ συντηρητικὰ τὰ ὁποῖα κατόπιν χαρακτήρισες καρκινογόνα,

Ἐσύ, ποὺ μᾶς χάρισες τὸ πλαστικό (τραπέζι)

και πάνω στὸ πλαστικὸ τραπέζι ψάρια γεμάτα πλαστικό,

Ἐσὺ ποὺ μᾶς εἶπες ὅτι ἡ βρώση κόκκινου κρέατος κι ἀβγῶν

καὶ ἡ πόση κρασιοῦ

κάνουν πολὺ κακὸ ἀλλὰ καὶ πολὺ καλό,

Ἐσύ, ποὺ εἶσαι ἀδογμάτιστη, ἀπολίτικη καὶ ταυτόσημη μὲ τὴν ἀξιοπιστία,

Ἐσύ, ποὺ ἀνέβασες τὸ μέσο ὅρο ζωῆς τῶν πολλῶν

γιὰ νὰ βγαίνουν στὴ σύνταξη στὰ 70 τους,

ὄντας ἄνεργοι ὥς τὰ 69.

Ἐσὺ ποῦ μᾶς ἔμαθες ὅτι τὸ Ἀόρατο Κακὸ

δὲν εἶναι οἱ δαίμονες

ἀλλὰ τὰ ἀόρατα μικρόβια,

Ἐσύ,

Μαθητευόμενη Μάγισσα,

φτιάξε στὰ γρήγορα ἕνα ἐμβόλιο

προτοῦ πεθάνουμε ἐμεῖς

καὶ οἱ δικοί μας.

Μὴν ἀφήσεις νὰ μᾶς χλευάσουν ὡς νεκροὺς οἱ παπάδες

ποὺ τοὺς καλοῦν οἱ συγγενεῖς μας νὰ μεταλάβουμε στὰ τελευταῖα μας

μὲ τὶς κορωνοεκκλησίες τους,

καὶ κάμε…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 12 επιπλέον λέξεις

 
Σχολιάστε

Posted by στο 27 Οκτωβρίου, 2021 σε Εκκλησιαστικά-θεολογικά

 

Δυτικὸς θρῆνος γιὰ τὴν Ἅλωση | Χρονογραφίες

Νά καὶ κάτι ποὺ ἔκαναν οἱ Δυτικοί, γιὰ νὰ ἀποτιναχτεῖ ὁ ὀθωμανικὸς ζυγός: Ἔγραψαν μουσικὴ γιὰ τὴν Ἅλωση. Δηλαδή: Μπορεῖ νὰ κατέλαβαν μὲ τὰ κανόνια καὶ τὰ τουφέκια τους ὁλόκληρο τὸν Πλανήτη ἀπὸ τὸ 1…

Πηγή: Δυτικὸς θρῆνος γιὰ τὴν Ἅλωση | Χρονογραφίες

 
 

Του Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, Το χέρι του παπά

 
 

ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΕΣ ΚΑΤΗΧΗΣΕΙΣ

ΚΑΤΗΧΗΣΗ 10η

Το νόημα της κένωσης του θείου Λόγου

Αδελφοί και πατέρες, με τη Χάρη του Κυρίου, που μας κάλεσε με άγια κλήση στο σταυροφόρο δρόμο της ανάπλασης και ανάστασής μας, δεν θα πάψουμε να υποδεικνύουμε, να συμβουλεύουμε, αλλά και να επιτιμούμε, όταν είναι ανάγκη, γιατί βιαζόμαστε να κατακτήσουμε το πτυχίο μας.

Θα αναφερθώ σε κάποιο λάθος, που κατ επανάληψη άκουσα και λυπήθηκα. Επειδή η μονή μας είναι μεγάλη και όπως βλέπετε συνεχώς επισκευάζεται, οι αδελφοί μας κοπιάζουν και σε εξωτερικές εργασίες. Επειδή τα γεύματα απέχουν μεταξύ τους, ιδιαίτερα τις ημέρες του καλοκαιριού, κρίναμε να επινοηθεί κάποια μορφή παρηγοριάς, ειδικώτερα για τους νέους, που ακόμα δεν συνήθισαν στη σκληρή κακοπάθεια. Με απόφαση του Ηγουμένου και των αδελφών που βοηθούν στη διοίκηση της μονής, δίνεται κάποιο ελαφρό κέρασμα στο μέσο της ημέρας, για παρηγοριά των αδύνατων χαρακτήρων.

Στο κέρασμα αυτό, παρακαλώ την αγάπη σας, να είστε προσεκτικοί και να μη λύνετε το σεμνό του ήθους και του προγράμματός μας με τη μικρή αυτή συγκατάβαση. Να αποφεύγουμε και τη διαχύση της πολυλογίας και τη παραχρήση των υλών, που θα διασπούν την εγκράτεια. Γιατί μετά ακολουθεί η παρρησία, που μοιάζει με τη γύμνωση και η οποία αφανίζει όλο τον καρπό της προηγούμενης προσπάθειάς μας. «Μηδεμίαν εν μηδενί διδόντες προσκοπήν, ίνα μη μωμηθή η διακονία» (Β Κορ. στ, 3). Ειδικά στους μοναχούς ανήκει η εγκράτεια και η ευσχημοσύνη, γιατί πρέπει να ζουν ως φωστήρες εν κόσμω, λόγον ζωής επεχόντες» (Φιλιπ. β, 15 – 16).

Ήδη μπήκαμε στην περίοδο της Τεσσαρακοστής, που προηγείται των αγίων εορτών της Γέννησης του Χριστού. Μακάριος θα είναι όποιος θα γίνει έτοιμος να ανταποκριθεί στα ιερά καθήκοντα, που εξαίρετα οι άγιοι νομοθέτησαν σ αυτά τα πνεύματικά στάδια τιυν νηστειών. Είναι περίοδοι αναθεώρησης της αμέλειάς μας και των πολλών μας παραλείψεων, που διαπράξαμε, είτε με τη θέλησή μας, είτε λόγω της φιλαυτίας μας και της εμπαθούς αιχμαλωσίας μας και έτσι προδώσαμε «τον Λόγον», κατά το μέγιστο πατέρα μας Μάξιμο.

Δύο μορφές άρνησης περιέχει η προδοσία της αλήθειας. Η πρώτη είναι η προδοσία του Ιούδα. Σ αυτήν αρνούμαστε τις εντολές, μέσα στις οποίες είναι κρυμμένος ο Κύριος, για λόγους εμπάθειας και φιλαυτίας. Η δεύτερη είναι η προδοσία του Πέτρου. Σ αυτή, για λόγους δειλίας και ψεύτικου φόβου, αρνούμαστε ότι γνωρίσαμε τον Κύριο. Καθένας, ας ερευνήσει τη ζωή του. Θα ανακαλύψει με ποια μορφή έγινε προδότης. Αλίμονο αν έγινε προδότης και στις δύο μορφές. Στην περίοδο της νηστείας που μπήκαμε, ας επιδείξουμε ακριβέστερη μετάνοια, για να αποθεραπεύσουμε τον εαυτό μας και εξοφλήσουμε το χρέος μας.

Ερεθίστε το νου σε εγρήγορση, για να μην κοιμάται και μένουν οι αισθήσεις ακυβέρνητες. Τότε μπαίνουν οι ληστές, τα πάθη, και ερημώνουν τον «οίκο του Χριστού». Ας νηστέψουμε κατά δύναμη πρόθυμα και έντονα. Ας αγρυπνήσουμε όπως πρέπει. Ας είμαστε νηφάλιοι στη μελέτη της Γραφής, των πατερικών κειμένων, στο τακτικό μας πρόγραμμα και στη φυλακή των αισθήσεων. Στις εργασίες και τα διακονήματα να είμαστε πρόθυμοι, όχι ράθύμοι και αμελείς, σαν να εκτελούμε αγγαρεία. Ας κρατήσούμε με περισσότερη ακρίβεια τη σιωπή, μακριά από κάθε μεμψιμοιρία και καταλαλιά. Μακριά ειδικά από την κατάκριση, που είναι σύστημα της έχθρας και του μίσους• αυτά είναι ιδιώματα σατανικά, και όχι των μαθητών του Χριστού, των οποίων τα πάντα επισφραγίζει η αγάπη. Να αποφεύγετε τη ματαιολογία, που ανοίγει την πόρτα και σκορπίζονται όσα μαζέψαμε με κόπο. Όλα τα μέλη μας να είναι όπλα δικαιοσύνης, όργανα εφαρμογής της ένθεης ζωής, στην οποία κληθήκαμε και παραμένουμε, με τη Χάρη του Χριστού.

Αυτό είναι, αδελφοί και πατέρες, το νόημα των νηστειών, που οι Πατέρες μας νομοθέτησαν. Όχι μόνο η μικρή εναλλαγή των φαγητών, όπως νομίζουν όσοι δεν γνωρίζουν το σκοπό. «Ιδού νυν καιρός ευπρόσδεκτος και ημέρα σωτηρίας» (Β Κορ. στ, 2) για άσκηση της υποταγής μας. Μεταφορικά, ας υπομένουμε τον καύσωνα της ημέρας και τον παγετό της νύκτας αισθητά και νοητά, περισσότερο νοητά. Εάν εκλάβουμε μεταφορικά το νοητό Ναβουχοδονόσορα διάβολο, θα αίισθανθούμε ότι ενώ αγωνιζόμαστε για τη σωτηρία μας, αυτός μας ανάβει το νοητό καμίνι των πειρασμών, ειδικά των παθών, και μάλιστα στην ηλικία της νεότητας. Έχει διπλή ενέργεια το νοητό καμίνι της Βαβυλώνας. Στο αισθησιακό μέρος με πυρώσεις και παράλογους ερεθισμούς, στο θεωρητικό με θυμούς, οργή, μνησικακία, εγωισμούς, ακηδία, χαύνωση, την προσπάθεια της φιλαυτίας, και το κακό που προέρχεται απ όλα αυτά, την απιστία.

Για την ανατροπή των ανωτέρω προβάλλουμε με γενναιότητα και μεγαλοψυχία την επιμονή της εγρήγορσης, την υπομονή, τη μακροθυμία, τη νήψη, και υπεράνω όλων, τη φωνή και αγάπη του Κυρίου μας, ο οποίος μας καλεί ως « κοπιώντας» για να μας αναπαύσει στη βασιλεία του.

Μπορούμε όμως να σχολιάσουμε και το μυστήριο της κένωσης του Κυρίου μας, που θα εορτάσουμε στο τέλος αυτής της Σαρακοστής. Δεν μπορούσε, αδελφοί και πατέρες, ο Λόγος του Θεού, αυτός «δι ον τα πάντα εγένετο» (Ιω. α, 3), να αναπλάσει τον άνθρωπο με διαφορετικό τρόπο, από την ταπεινωτική αυτή μορφή της κένωσής του; Ποιος λόγος υπήρχε για μια τόσο μεγάλη ταπείνωση και ευτέλεια στον πανσθενουργό Θεό Λόγο, που «οι ουρανοί διηγούνται την δόξαν αυτού ποίησιν δε χειρών αυτού αναγγέλλει το στερέωμα»; (Ψαλμ. ιη, 1). «Ω βάθος πλούτου και σοφίας και γνώσεως Θεού! ως ανεξερεύνητα τα κρίματα αυτού και ανεξιχνίαστοι αι οδοί αυτού!» (Ρωμ. ια, 33). Ένας ήταν ο λόγος και με πόνο τον σημειώνω, για δική μας συναίσθηση και αφυπνισμό. Αιτία ήταν το ανίατο τραύμα τον ανθρώπου, που έγινε από την ολεθριώτατη υπερηφάνεια και τον αναρχισμό, που μόνο με τη βαθύτατη ταπείνωση και υποταγή του Πατέρα και ποιμένα θα θεραπευόταν!

Ποιά θέση έχει πλέον η ανθρώπινη αυθάδεια και ο αναρχισμός; Ποιά θέση έχει η ανατριχιαστική προπέτεια του εγωισμού και η θρασύτητα της ανταρσίας και αποστασίας; Υποδύεται το ρόλο του νηπίου, αντός που διαπλάθει όλα τα έμβρυα στα σπλάγχνα των γονιών τους. Περιτυλίσσεται με κουρέλια, αυτός που διακόσμησε όλο το σύμπαν. Ανακλίνεται στη φάτνη των αλόγων, για να διδάξει στη δική μας έπαρση και φαντασία το ταπεινό φρόνημα, που είναι η βάση της ανάστασης και της αιώνιας ζωής. Ειδικά σε μας τους μοναχούς, η περιγραφή και αίσθηση της κένωσης τον Κυρίου μας είναι το επίκεντρο όλης της σπουδής και προσπάθειάς μας. Οπωσδήποτε εμείς, που ελκυσθήκαμε απ αυτόν, για να τον μιμηθούμε, πρέπει να τον αντιγράψουμε.

Που τώρα έχει η θέση η παρακοή και αντιλογία, το θέλημα και ο γογγυσμός, η αυθάδεια και η ραθυμία; Που οι παράλογες και αξιοθρήνητες προφάσεις, που, σαν φύλλα συκής, επιχειρούν να καλύπτουν την ιδιορρυθμία και την ηδυπάθεια; Δεν νομίζω να υπάρχει αποτελεσματικώτερο μέσο και όπλο εναντίον κάθε μορφής αυθάδειας του παλαιού ανθρώπου, η οποία σύυντρίβεται και εξαφανίζεται μέσα στη μνήμη της θείας κένωσης του Χριστού μας! Και αυτά ως προς την πρακτική μορφή της πάλης και μάχης κατά του περιεκτικού κακού.

Στη θεραπευτική όμως μορφή, που για μας τους μοναχούς έχει την πρώτη θέση, πόσα πρέπει να αποκομίσουμε; Γιατί δεν σταματούμε μόνο στην ελευθερία του εμπαθούς μέρους, αλλά ανεβαίνουμε στο ύψος της θεωρίας και της θέωσης, που είναι το κέντρο της θείας επαγγελίας.

«Όσοι δε έλαβον αυτόν, έδωκεν αυτοίς εξουσίαν τέκνα Θεού γενέσθαι» (Ιω. α, 12).Η ύπαρξή τους δεν γενεαλογείται από «σάρκα και αίμα», αλλά είναι «εκ Θεού γεγενημένοι» (Α Ιω. γ, 9) και ο Πονηρός μετά από αυτά δεν τους αγγίζει.

Ενώ βρίσκονται ακόμα στο πήλινο σώμα, ο φωτισμένος νους τους, με υψηλές θεωρίες, αρπάζεται στα υπερκόσμια θεάματα. Χάνουν την αίσθηση του προσκαίρου και ματαίου. Βρίσκονται ήδη στους ετοιμασμένους τόπους της βασιλείας των ουρανών και απολαμβάνουν όσα αιώνια τους αναμένουν.

Πόσες φορές, ο οσιώτατός μας Γέροντας, μας περιέγραψε ότι το Πνεύμα το Αγιο τον είχε ανεβάσει στις θεωρίες αυτές καθώς και στους κόλπους του Αβραάμ και έλαβε αισθητά την ευλογία του γηραιού προγόνου όλων των σεσωσμένων! Όσα ο Παύλος μας διηγείται, τα απόλαυσαν οι Πατέρες μας στις κατά καιρούς αντιλήψεις και είχαν « βεβαιότερον τον λόγον» (Β Πέτ. α, 19) πριν ακόμα τελειωθούν.

Γιατί αυτά, που είναι η μερίδα του κλήρου σας, δεν τα θυμάστε, «ίνα μη κάμητε ταις ψυχαίς υμών εκλυόμενοι» (Εβρ. ιβ, 3) στις διάφορες μορφές της πάλης του αόρατου πολέμου;

Ο Παύλος παρακινεί το μαθητή του σ αυτά λέγοντας: «Ταύτα μελέτα, εν τούτοις ίσθι, ίνα σου η προκοπή φανερά η εν πάσιν;» (Α Τιμ. δ, 15). Εάν συνεχώς «τα άνω φρονούμε» και όχι τα «επί της γης», ο Κύριός μας, που δίνει «κατά την καρδίαν εκάστου και πληροί πάσαν βουλήν» (πρβλ. Ψαλμ. ιθ, 4), δεν θα παραβλέψει τα έργα του κόπου μας, αλλά και «υπέρ εκ περισσού» θα μας χαρίσει, αφού μας έδωσε κλήρο και μερίδα σ αυτήν τη θέση.

Πόσες φορές μας περιέγραφε με μεταρσιωμένη έκφραση, ο Γέροντάς μας, τις χορείες των «σεσωσμένων» και την πόλη του Θεού, που αναφέρει, ο Ιωάννης στην Αποκάλυψή του, αλλά και αυτήν την υπερήλιο όψη της Κυρίας μας Θεοτόκου, που πολλές φορές τον παρηγορούσε στην αλύγιστη επιμονή του στο αυστηρό πατερικό του πρόγραμμα!

Θα ήταν για μας αχαριστία να ξεχνούμε τις ζωντανές θεωρίες, που ο πνευματικός πατέρας μας διηγόταν, αυτές που ο ίδιος έπασχε, και όχι μελέτησε η άκουσε από άλλούς. Όχι « τω καιρώ εκείνω» των παλαιών μας πνευματικών προγόνων, αλλά στις πονηρές μας μέρες.Επειδή και μεις είμαστε, με τη Χάρη του Χριστού, βλαστοί αυτής της ρίζας, «προσερχόμεθα μετά παρρησίας τω Θρόνω της Χάριτος» (Εβρ. δ, 16), ως νόμιμοι κληρονόμοι των καρπών της.

Δεν θα νυστάξουμε, αδελφοί μου, ούτε θα παρασυρθούμε από τα ξεθωριασμένα συνθήματα των πλανεμένων δυτικών θεωριών, ώστε να πιστέψουμε ότι ήταν «τω καιρώ έκείνω» τα παραδείγματα και οι διδασκαλίες των Πατέρων μας. Και τότε και τώρα και στη συνέχεια, γραμμή και πεποίθηση, στόχος και νοσταλγία μας και ολόκληρη η πίστη και προσπάθειά μας θα είναι η ίδια όπως των Πατέρων μας, που συνεχώς, αόρατα και αισθητά, μας συμπαρίστανται και των οποίων οι πρεσβείες είναι το αληθινό μας στήριγμα.

Δεν θα συμβιβαστούμε και δεν θα λυγίσουμε σε κανένα σκώμμα και περιπέτεια, ούτε από τους ανθρώπους του συμβιβασμού, ούτε από το Σατανά που μετασχηματίζεται «εις άγγελον φωτός» (Β Κορ. ια, 14). Κρατώντας τη γνήσια ομολογιακή μας γραμμή θα σύυνεχίσουμε την ιερή μας παράδοση και θα δίνουμε και στους εαυτούς μας, αλλά και στους κοσμικούς αδελφούς μας, το σύνθημα: «Στήκετε και κρατείτε τας παραδόσεις» (Β Θεσ. β, 15) της Εκκλησίας και της φυλής, που πολλές φορές, για τη σωστή μαρτυρία, πότισε το έδαφος της πατρίδας μας με μαρτυρικό αίμα και οσιακούς ιδρώτες και δάκρυα.

 
Σχολιάστε

Posted by στο 19 Ιουλίου, 2018 σε Εκκλησιαστικά-θεολογικά

 

ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΕΣ ΚΑΤΗΧΗΣΕΙΣ

ΚΑΤΗΧΗΣΗ 9η

Η ακριβής «εν Χριστώ» πορεία μας

Αδελφοί και πατέρες, όσοι επωμίστηκαν το ζυγό του Κυρίου και φέρουν συνεχώς το ελαφρό φορτίο, δεν θα αργήσουν να αισθανθούν τη γλυκύτητα και την πραότητά του, γιατί πραγματικά «γινώσκει Κύριος τους όντας αυτού» (Β Τιμ. β, 19). Τότε ενθυμούμενοι «πάσας τας ανταποδόσεις αυτού» (Ψαλμ. ρβ, 2), θα ψάλλουν με το Δαυΐδ: «Ιδού τα χείλη μου ου μη κωλύσω, Κύριε, συ έγνως. Την δικαιοσύνην σου ουκ έκρυψα εν τη καρδία μου• την αλήθειάν σου και το σωτήριόν σου είπα. Ουκ έκρυψα το έλεός σου• και την αλήθειάν σου από συναγωγής πολλής» (Ψαλμ. λθ, 9-1θ). Η εγκράτεια, η νηστεία και γενικά η αγωνιστικότητα, στην οποία περιλαμβάνεται κάθε μορφής κακοπάθεια, είναι το πρώτο και κύριο μέσο για τη «νέκρωση των μελών των επί της γης» (Κολ. γ, 5), της κτηνώδους φιλαυτίας και των σκιρτημάτων της σάρκας. Για όσους σήκωσαν στους ώμους τους την πολύφορο φιλοπονία, που εμπεριέχει το νόημα του Σταυρού, αυτό είναι πρωταρχικό καθήκον. Τα ψυχικά όμως νοσήματα και αυτά της ταραγμένης καρδιάς, κατευνάζονται με την ανάγνωση των θείων Γραφών και των πατερικών νοημάτων, μαζί με την επίμονη προσευχή.

Εμείς, που ζούμε σε κοινοβιακό σύστημα, φθάνουμε σ αυτήν την ελευθερία με τη μεταξύ μας καλή συμπεριφορά, εάν «νομίμως αθλούμε» (Β Τιμ. β, 5). «Έκαστος ημών τω πλησίον αρεσκέτω εις το αγαθόν προς οικοδομην» (Ρωμ. ιε, 2) « και μηδείς το εαυτού ζητείτω αλλά το του ετέρου» (Α Κορ. ι, 24). Και το ανώτερο καθήκον είναι ότι « οφείλομεν υπέρ των αδελφών τας ψυχάς τιθέναι» (Α Ιω. γ, 16). Ποια αξία έχουν, αν κάνουμε σύγκριση, οι μικροί μας αγώνες με τα αιώνια αγαθά, που μας χαρίζει ο Θεός;

Στην πρακτική όμως ενέργεια της αγωνιστικότητας χρειάζεται ευμέθοδος τρόπος. Και λόγω της δικής μας αδαότητας και απειρίας, αλλά και εξαιτίας της δολιότητας του Πονηρού. Όποιος θέλει να αθλήσει νόμιμα και να στεφανωθεί από το Θεό, να μην απογοητεύεται, εάν κάνει κάποιο σφάλμα και πέσει ή αποτύχει σε κάποια προσπάθεια εναντίον κάποιου πάθους, ή δεν τηρήσει κάποιο πρόγραμμα που ο ίδιος όρισε. Δεν πρέπει να παραμείνει αδρανής, αλλά ξανά και ξανά να επιχειρεί επικαλούμενος τη μητρική ιδιότητα της Χάρης, έστω και αν αυτός ο αγώνας διαρκέσει σ όλη του τη ζωή.

Πολλές φορές η Χάρη του Θεού θέλει να τον ανεβάσει σε ψηλότερη αξία στο μέλλον, επειδή βλέπει ότι η πρόθεσή του είναι ομολογιακή. Οι σωματικοί κόποι και οι στεναγμοί της καρδιάς, το διαρκές πένθος και τα δάκρυα είναι τα βραβεία της προκοπής. Δίκαια θ ακούσει την ευλογία από το Θεό: «Ευ δούλε αγαθέ και πιστέ» (Ματ. κε, 21). Αν και πιεζόσουνα και ήσουν, κατά κάποιο τρόπο, παραθεωρημένος απο την αντίληψη της Χάρης, δεν έπαψες να πιστεύεις και να ελπίζεις. Γι αυτό «είσελθε εις την χαράν του Κυρίου σου» (Ματ. ια, 28), που θα είναι η αίσθηση της πνευματικής συγγένειας. Εκεί ο Κύριός μας αποδεικνύεται ως πραγματικός Πατέρας στους «κοπιώντας και πεφορτισμένους» (Ματ. ια, 28) ανύστακτα.

Ας μη νυστάξουμε, αδελφοί μου, αλλά ο καθένας ας επιμελείται δ,τι προκύπτει από τη διακονία και την ικανότητά του, γιατί η λήξη, το τέλος της πανήγυρης της εδώ ζωής, δεν θα αργήσει να έλθει. Τότε ο καθένας θα αμειφθεί κατά την προσφορά και την εργασία του.

Πόσο ωφέλιμη και καρποφόρα είναι η καρτερία και ανεκτικότητα ιδιαίτερα στους ασθενέστερους και ευμετάβλητους, που εύκολα παρασύρονται και αντί να μετανοούν και να διορθώνονται, αναζητούν «φύλλα συκής» για να καλύψουν τη δική τους γύμνωση και ιδιορρυθμία.

Το παν στον άνθρωπο είναι η θέληση. Η θέληση είναι το σπουδαιότερο στοιχείο της ελευθερίας του ανθρώπου. Δεν μπορεί φυσικά μόνη της να επιτύχει. Εκλέγει όμως και αποφασίζει. Αυτή προκαλεί τη θεία επέμβαση, την οποία ο Θεός δεν πραγματοποιεί εάν δεν προηγηθεί η ελεύθερη εκλογή της προσωπικότητας. Διατήρησε ο δημιουργός την κυριότητα και ελευθερία του ανθρώπου και μετά την αποκοπή και την πτώση του απ αυτόν.

Οσοι θέλουν να επιστρέψουν στους κόλπους της θείας παναγάπης, την οποία μας χάρισε με την παρουσία του ο Χριστός, πρέπει να αποδείξουν έμπρακτα ποιά είναι η θέλησή τους. Με την υπακοή και υποταγή στο θείο θέλημα, επεμβαίνει η θεία Χάρη, την οποία επικαλούμαστε, και τότε « τα ασθενή θεραπεύει και τα ελλείποντα αναπληροί».

Οποιοσδήποτε άνθρωπος θέλει πραγματικά να σωθεί, δεν τον εμποδίζει ούτε ο καιρός, ούτε ο τόπος, ούτε το επάγγελμα. Φτάνει να αφήσει. το δικό του θέλημα στην υπακοή τον θείου θελήματος. Πρέπει όμως να γνωρίζουν, όσοι θέλουν να ακολουθήσουν την πορεία της μετάνοιας, ότι στην αρχή θα κοπιάσουν αρκετά. Όχι τόσο εναντίον των πονηρών πνευμάτων, που είναι πάντοτε αντίθετα και εχθρικά. Ούτε και κατά της αιχμαλωσίας των παθών που επικράτησαν, αλλά ιδιαίτερα θα αγωνιστούν εναντίον της πονηρής και κακής συνήθειας, που γίνεται τυραννική, ιδίως στους αυταρχικούς τύπους και υποτελείς της εγωιστικής έπαρσης, που στους καιρούς μας περισσεύει.

Όταν συμβουλεύουμε ότι πρέπει να « καταποθή το θνητόν υπό της ζωής» (Β Κορ. ε, 4), εννοούμε να καταργηθεί το σαρκικό φρόνημα. Τότε ο άνθρωπος γίνεται πνευματικός και ακώλυτα η Χάρη τον επισκέπτεται και παραμένει κοντά του. Αυτός δεν θέλει πλέον το δικό του θέλημα και όσα ανήκουν στη φιλαρέσκειά του, αλλά μόνο το θείο θέλημα. Όλη του η προσπάθεια, η σπουδή και η επιθυμία είναι να προσέχει και να εφαρμόζει τις θείες εντολές.

Όπως και άλλοτε τονίσαμε, η ευσυνείδητη τήρηση των εντολών είναι ολοκληρωμένη ομολογία, που είναι ο σκοπός της προσωρινής αυτής ζωής. Όταν αυτό γίνεται, αποδεικνύεται ότι ο άνθρωπος πέθανε για τον εαυτό του, και ζει μόνο για το Θεό, δηλαδή για το θέλημά του. Ως πιστός πλέον δούλος, η καλύτερα φίλος, δικαιούται τις θείες δωρεές. Μια εξαιρετική δωρεά είναι η ανάνηψη του νου από το λήθαργο της αναισθησίας και της αισχρής δουλείας του παράλογου, στο οποίο προηγουμένως βρισκόταν.

Όταν ο νους αρχίσει να βλέπει, θα δει πρώτα τον πλησιέστερό του εαυτό. Ποιος ήταν κατά τη δημιουργία και ποιος είναι τώρα. Αυτό του προκαλεί ταπείνωση, που είναι και ο πρώτος σταθμός της αποθεραπείας τον. Νοιώθοντας ντροπή ο νους για το νοερό και θεοειδές της ψυχής του, αποφεύγει κάθε έπαρση, προτιμά τα ταπεινά, αυτά που έχουν κόπο και αφάνεια και γενικά ξυπνά μέσα του η δίψα να ευεργετεί και να αναπαύει τους άλλους, ενώ το δικό του θέλημα το βδελύσσεται και το αποστρέφεται ολοκληρωτικά. Τότε ριζώνει μέσα του η επιμονή στο πρόγραμμα της πνευματικής ζωής και ουδέποτε σπαταλά άσκοπα το χρόνο του και τα μέσα που έχει για να διακονεί.

Η ταπείνωση από αυτήν την αυτογνωσία, όσο δυναμώνει, δίνει την πληροφορία ότι είναι γέννημα της γνώσης και η γνώση πάλι ότι είναι γέννημα των πειρασμών, που υπέμεινε ο αγωνιστής παιδευόμενος ποικιλότροπα «δια τους λόγούς των χειλέων» (Ψαλμ. ις, 4) του Κύρίου μας, δηλαδή για την εφαρμογή τον πανάγιου θελήματός του.

Μετά αρχίζει η προσευχή, ως αχώριστο στοιχείο σ αυτόν που γνωρίζει την αδυναμία του, αλλά και ως αναγκαίος τρόπος πληρότητας. Όπως νοιώθει κανείς για τη συντήρησή του την τροφή και το νερό, ως ανάγκες απαραίτητες, έτσι νοιώθει και την προσευχή.

Αναφέραμε με μεγάλο κόπο, τίμιοί μου αδελφοί, σαν εισαγωγή, τους τρόπους και τα ιδιώματα των ενεργειών της μετάνοιας. Αυτά όμως, ως βραβεία, δεν δίνονται στους ράθυμους και αμελείς, όπως η δική μου αθλιότητα, αλλά στους φιλόπονους και νπάκουους, που αγόγγυστα σηκώνουν το σταυρό της ομολογίας τους, χωρίς αντιλογία, χωρίς περιέργεια, χωρίς ίχνος κρίσης η απόφασης που λαμβάνεται, χωρίς την άδεια και ευλογία του πνευματικού τους αρχηγού.

Με λυπη μου διαπιστώνω ότι γίνονται λάθη με «δεξιές» προφάσεις. Αυτά είναι πολυ επικίνδυνα, γιατί τα καλυπτει ο σκοτεινός πέπλος της αυτοπεποίθησης• γίνονται δηλαδή, δήθεν, χάριν της ευλάβειας και της αγωνιστικότητας. Οι Πατέρες μας καυτηριάζουν δριμύτατα αυτούς τους αναρχισμούς. Σ ένα απόφθεγμά τους αναφέρουν: «Εάν νεώτερος αναβαίνει προς ουρανόν τω ιδίω θελήματι, κράτησον αυτού τον πόδα». Και η Γραφή: « Ουαί οι συνετοί εν εαυτοίς και ενώπιον εαυτών επιστήμονες» (Ησ. ε, 21). Η ακαταστασία σε ολόκληρη τη συμπεριφορά δεν είναι δείγμα αθεοφοβίας και ζωής χωρίς πρόγραμμα; «Πάντα ημών ευσχημόνως και κατά τάξιν γινέσθω» (Α Κορ. ιδ, 4θ), γιατί «εν οις ουκ έστι κυβέρνησις πίπτουσι ώσπερ φύλλα», όπως λέει ο μέγας Πατέρας της Εκκλησίας, Εφραίμ ο Σύρος. Και αυτή η σεμνότητα του χαρακτήρα μας πείθει τους πιστούς, ότι πράγματι μαζί μας υπάρχει η Χάρη του Θεού. Να μην αναφέρουν οι ακατάστατοι κοινοβιάτες πράξεις και διδάγματα μεμονωμένων αυστηρών ασκητών, οι οποίοι είχαν στην προσωπική τους άσκηση, στους τόπους που διέμεναν, το σκληρό, το ατημέλητο και το απόκοσμο. Κάθε ένας όπως και όπου « εκλήθη εκεί και μενέτω» (Α Κορ. α, 18), γιατί για τον εαυτό του και για τη θέση τον θα απολογηθεί. Και όπως, κατά τον Παύλο, «βρώμα ου παρίστησι τω Θεώ» (Α Κορ. η, 8) και εμείς λέμε, ούτε το σχήμα «παρίστησι», αλλά το ταπεινό φρόνημα και η διάθεση υπακοής, σύμφωνα με το ζωντανό παράδειγμα του Κυρίου μας.

Ας προσέξουμε, αδελφοί μου, στο νόημα και την πατερική μας γραμμή, που τόσο πλούσια καθημερινά μελετούμε, γιατί ο Θεός «ου μυκτηρίζεται» (Γαλ. στ, 7). Ούτε τα κούφια σχήματα μετριούνται ως αρετές. Αυτός που έχει υπακοή είναι μεγάλος και κερδισμένος σύμφωνα με όλες τις πατερικές υποδείξεις. Να είμαστε ανεκτικοί και συμπαθείς. Να καλύπτουμε αντί να κρίνουμε τον αδελφό μας. Ολοι μας πειραζόμαστε• « ος μεν ούτως ος δέ ούτως», ύμφωνα με την περιεκτική πρόνοια του Κυρίου μας. Όταν η θεία Χάρη κρύβεται, είτε για δικά μας λάθη, είτε για τους λόγους της πανσοφίας της, τότε όλοι γλυστρούμε και τότε χρειάζεται συμπάθεια και όχι κατάκριση.

Οι «κατά μόνας ασκήσαντες» Πατέρες, κατά τις διάφορες περιόδους της εκκλησιαστικής μας Ιστορίας, είχαν σε μεγάλο βαθμό μέσα τους, ως πρόθεση και έξη, την αυστηρή φιλοπονία. Πράγματι οι βιογραφίες τους καταντούν τρομακτικές από την αυταπάρνηση που εφάρμοσαν. Με την ισχυρή πίστη στο Θεό, που λάτρευαν και διακονούσαν γνήσια, υπέμειναν τα πάντα.

Η πλειονότητα όμως των Πατέρων, που διέπρεψαν και οργάνωσαν βατό και προσιτό το μοναχικό βίο, ήταν αυτοί που ζούσαν στο κοινοβιακό σύστημα, που και απλούστερο είναι και ευκολώτερα επιτυγχάνεται, για την πληρέστερή του οργάνωση και την ελευθερία που δίνει. Η οργάνωση και ο προγραμματισμός του κοινοβίου απαλλάσσει τα μέλη του από τη μέριμνα για τα απαραίτητα, ειδικά βοηθούνται οι ασθενέστεροι, που είναι πάρα πολλοί στη δική μας εποχή.

Αυτό το διαπίστωσα και προσωπικά, γιατί δοκίμασα σχεδόν όλες τις μορφές της μοναχικής ζωής. Δεν υποβιβάζω τον ανώτερο τρόπο της απόλύτης αυταπάρνησης και της ολοκληρωτικής αφιέρωσης προς το Θεό, που και με τον οσιώτατό μας Γέροντα ζήσαμε. Πέραν της δυσκολίας του ψηλού πνευματικού στίβου, με την απαιτούμενη ακρίβεια του νου και τη λύσσα των πονηρών πνευμάτων, υπήρχαν και οι έστω μικρές ανάγκες της αυτοσυντήρησης, που υποχρέωναν την παραβίαση του αυστηρού προγράμματος της εσωστρέφειας. Έπρεπε κάποιος να διακονήσει και αυτός ήταν ο ίδιος, που ζούσε σ αυτό το πρόγραμμα. Αυτό προκαλούσε μόνιμη ταραχή, που κόστιζε στο πρόγραμμα.

Στο κοινοβιακό σύστημα αυτή η φροντίδα απουσιάζει. Για όλα μεριμνά το ίδιο το σύστημα. Κανένας, εκτός από το διακόνημά του, δεν μεριμνά ούτε και για τα πιο απλά στοιχεία της συντήρησής του. Σαν καθολικό του επάγγελμα έχει την καταπολέμηση των παθών και των επιθυμιών. Έχει όχι μόνο την πίστη, αλλά και τον Ηγούμενο, ως πνευματικό πατέρα και οδηγό. Και έτσι μιμείται το κύριο πρότυπό μας, το Χριστό, που προβάλλει συνεχώς, ως αρχηγό του, τον Πατέρα.

Και πάλι υπενθυμίζουμε την ακριβή πορεία της στράτευσής μας. Επειδή φοβούμαστε την κρίση και άρα την Κόλαση, τηρούμε τις εντολές. Όποιος τηρεί τις εντολές υπομένει τις θλίψεις. Όποιος υπομένει τις θλίψεις αποκτά την ελπίδα στο Θεό, η οποία απαλλάσσει από τη μάστιγα της μέριμνας. Σ αυτήν την ευλογοφανή μέριμνα ρίχνει ο Πονηρός τα πολύπλοκά του βέλη, με ακατονόμαστες προφάσεις και κινδυνολογίες. Με την αμεριμνία, που επιτυγχάνεται με τη θεία Χάρη, όπως περιγράψαμε, πλησιάζει η αγάπη του Θεού, που μας δίνει την πληροφορία για την ελευθερία από τα πάθη.

 
Σχολιάστε

Posted by στο 18 Ιουλίου, 2018 σε Εκκλησιαστικά-θεολογικά

 

ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΕΣ ΚΑΤΗΧΗΣΕΙΣ

ΚΑΤΗΧΗΣΗ 8η

«Σχολάσατε και γνώτε»

Αδελφοί και πατέρες, στο πνευματικό σχολείο που φοιτούμε, παρατείνεται η διάρκεια των μαθημάτων, μέχρι να πάρουμε το πτυχίο μας. Και εμείς οφείλουμε ακούραστα να εμμένουμε και να μελετούμε τα στοιχεία, που μας είναι απαραίτητα για να φτάσουμε στο στόχο μας και να επιτύχουμε το σκοπό μας. Να, λοιπόν, μια καλή αρχή και μελέτη που είναι αναγκαία. «Σχολάσατε και γνώτε, ότι εγώ ειμι ο Θεός» (Ψαλμ. με΄,10). Ακριβώς αυτόν το Θεό εμείς αναζητούμε και γυρω απ αυτόν στρέφεται όλο το ενδιαφέρον μας. Η αρχή όμως της γνώσης, η μάλλον της επιτυχίας και κατάκτησης, έχει ως βάση το «σχολάσατε». Τι σημαίνει το «σχολάσατε», παρά μόνο την αποκοπή και τον αποχωρισμό από κάθε άλλη σχέση ή μέριμνα και την ολοκληρωτική αφιέρωση και αποκλειστική σπουδή και φροντίδα του κέντρου του στόχου μας; Δυο ειδών ασχολίες επιβάλλονται ταυτόχρονα για την πληρέστερη κατάκτηση του στόχου μας. Η μία είναι η ολοκληρωτική αμεριμνία από τα πράγματα και τις ιδέες αυτού του κόσμου. Η άλλη είναι η αξιολόγηση της αμοιβής, η οποία αναμένει αυτούς που είναι ολοκληρωτικά αφοσιωμένοι σ αυτό το σκοπό. Το βραβείο αυτής της εργασίας είναι δύσκολο να εκφραστεί, γιατί δεν πρόκειται για αξίες, δωρεές η κληρονομιές τόπων και χώρων, αλλά για την υιοθεσία του Θεού, που είναι ο μοναδικός Πατέρας μας. «Έσομαι υμίν εις πατέρα, και υμείς έσεσθέ μοι εις υιούς και θυγατέρας, λέγει Κύριος παντοκράτωρ» (Β Κορ. στ΄, 18).

Ο ρύπος με τον οποίο η αμαρτωλότητα μόλυνε την καρδιά, και χρονικά και ποσοτικά, είναι πραγματικά πολύς και χρειάζεται ανάλογη φωτιά για να τον καθαρίσει, δηλαδή δάκρυ με ζήλο, μετάνοια και γενικά φιλοπονία.

Αυτά, ως απαραίτητα καθαρτικά μέσα, γίνονται ή με εκούσιους πόνους και συντριβή, που δεν διακόπτονται από την ομιχλώδη ραθυμία και αμέλεια, ή με ακούσιες επιφορές, που η πανσωστική πρόνοια του σωτήρα μας επινοεί, για να μη στερηθούμε την πατρική του ευλογία για τη σωτηρία μας.

Δεν είναι όμως, αδελφοί μου, τα εκούσια ελαφρότερα και ευκολώτερα, αφού ελέγχονται από τη δική μας δύναμη και θέληση, παρά τα ακούσια, που είναι άγνωστης χρονικής διάρκειας και τόπου και ποιότητας;

Παραχαράζουν τη μετάνοια και εμπαίζονται από τα πράγματα και αποτελέσματα, όσοι δεν εφαρμόζουν σωστά και όπως πρέπει την πρακτική υποταγή. Δεν δέχονται τις υποδείξεις και οδηγίες των γερόντων και πνευματικών διδασκάλων, αλλά ξαναζωντανεύουν την κατάρα του αναρχισμού και της ιδιορρυθμίας, της οποίας αποτέλεσμα είναι ο σκοτισμός και η αιχμαλωσία. Γίνονται κατά τη Γραφή «ενώπιον εαυτών επιστήμονες» (Ησ. ε΄, 21).

Στα σχέδια της περιεκτικής πρόνοιάς του, ο παντεπόπτης Θεός, δεν δίνει τη δωρεά της σωτηρίας αβασάνιστα και χωρίς δοκιμή. Γι αυτό αφήνει το καμίνι των πειρασμών και συστέλλει τη βοήθεια της Χάρης του. Εγκαταλείπεται η ψυχή στη ζάλη των πειρασμών και στους λογισμούς, υπό την επήρεια των πονηρών δαιμόνων, για να δείξει σε τι ακριβώς κλίνει η ροπή της και τι προτιμά. Το Θεό Πατέρα και ποιητή ή τον κόσμο αυτόν και το « λείον» (εύκολο) της ηδονής;

Τότε, ή τη Χάρη του διπλασιάζει στους νόμιμους αθλητές, ή τους παραδίδει στους ακούσιους πειρασμους και τις συμβατικές συμφορές, για να γνωρίσουν εκ πείρας τη δική τους ευτέλεια και ότι, κατά το λόγο του, «χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν» (Ιω. ιε΄, 5).

Υπάρχει και μια άλλη αιτία, που προκαλεί συνήθως ταραχή στους αγωνιζόμενους για τη σωτηρία τους. Αξίζει να σχολιαστεί προσεκτικά, για να αποφεύγεται η αποθάρρυνση και η δειλία, ιδιαίτερα στους νέους.

Όταν οι ειρηνικοί λογισμοί του αγωνιζόμενου θολώσουν από τη σατανική κακότητα, τότε αρχίζουν τα πύρινα βέλη της επιθυμίας να ταράζουν το νου. Τότε ο νους συγχύζεται από την απρεπή ταραχή, που προκαλούν οι εμπαθείς λογισμοί, και χάνει την ισορροπία της ειρηνικής του κατάστασης. Η σύγχυση αρχίζει με την επιδρομή των « υιών της Βαβυλώνος», που είναι όλα μαζί τα άθεσμα και σαρκικά και άθεα και θυμώδη και ράθυμα. Αυτά όλα μαστίζουν τον αγωνιστή. Αν η θεία παναγαθότητα δεν συντόμευε τις συμφορές «ουκ αν εσώθη πάσα σαρξ» (Ματ. κδ΄, 22).

Αυτό όμως να μην τρομάζει τους αθλητές της ζωής και να νομίζουν ότι είναι κάτι μόνιμο η έγινε λόγω της αμέλειάς τους. Είναι « γυμνασία» της περιεκτικής πρόνοιας, για να αποκτήσουν πείρα του νοητού πολέμου, όσοι θέλουν και άγωνίζονται. Ανάλογα με την αρρώστια που επικρατεί, λόγω των παθών και των συνηθειών, και την εσωτερική κατάσταση της σήψης που προκαλεί η αμαρτία, επιτρέπεται από το Θεό η συμφορά των πειρασμών. Έτσι το πικρό ποτήρι των θείων κριμάτων μας προσφέρεται δριμύτερο ή συμπαθέστερο.

Εάν, κατά κάποιο τρόπο, η ύλη της αμαρτίας, από λογισμούς φιλήδονους η φιλόζωους, που υπάρχει μέσα μας, είναι ιάσιμη και ευκολοθεράπευτη, τότε το ποτήρι των πειρασμών είναι συγκερασμένο με συμπάθεια από το δεσπότη και Κύριό μας. Εάν όμως, η ύλη της αμαρτίας είναι δυσκολοθεράπευτη, λόγω της κατάρας του εγωισμού και της υπερηφάνειας, και η πληγή που προκαλεί τη σήψη σε βάθος κρυμμένη, τότε το ποτήρι των συμφορών είναι δριμύτατο και σκληρό. Αυτό γίνεται για να γνωρίσει σε έκταση τη φτώχεια και τη γύμνωσή του, αυτός που πλανήθηκε, και να πλησιάσει την ταπείνωση και τον κλαυθμό, απ όπου θά ανατείλει η ανάσταση. Ο ωφελιμώτερος τρόπος αληθινής μετάνοιας και ο καλύτερος τρόπος να αποφεύγει ο άνθρωπος τους συνεχείς πειρασμούς και να γνωρίσει τη δική του ασθένεια και αδυναμία είναι το να αποφεύγει το καταραμένο «δικαίωμα».

Αλλο σωτήριο μέσο είναι η εγκράτεια. Σ αυτήν ανήκει η αποφυγή κάθε άνεσης και παρηγοριάς απ όπου και αν προέρχεται. Στη φιλοπονία ανήκει η αποφυγή κάθε τιμής και κάθε ανάπαυσης. Σκοπός της αληθινής μετάνοιας είναι το να είμαστε ταπεινοί, κατηφείς, ξένοι ως προς την κοσμική ζωή και σκέψη και. μιμητές των παθημάτων του Κυρίου. Ο Κύριος ήταν πράος και «ταπεινός τη καρδία», και όχι στο σχήμα, και με πραότητα και ταπείνωση καρδιάς αρέσκεται να τρέχουμε το δρόμο του, και δικαίως, εφόσον «πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν σνντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει» (Ψαλμ. ν΄, 17).

Αλλο είναι η ταπεινολογία, άλλο η ταπείνωση και άλλο η ταπεινοφροσύνη. Την ταπεινολογία και ταπείνωση με διάφορες κακοπάθειες και με τους εξωτερικούς κόπους της αρετής την κατορθώνουν οι αγωνιζόμενοι. Κατορθώνεται με τη λεγόμενη «πρακτική», με τις σωματικές εργασίες και τα γυμνάσματα. Γι αυτό, όταν γίνει κάποιος πειρασμός, εύκολα διαταράζεται.

Η ταπεινοφροσύνη όμως, είναι θείο πράγμα και πολύ ψηλό δώρο. Με τη θεία Χάρη, με την ενέργεια του Παρακλήτου Πνεύματος χαρίζεται σ όσους με ολοκληρωμένη αυταπάρνηση και φιλοπονία « ενέκρωσαν τα μέλη τα επί της γης» (Κολ. γ΄, 5), τα σωματικά και τα διανοητικά. « Καθ όσσν επέχουσιν ανατολαί από δυσμών», τόσο απέχει η ταπεινολογία από την πραγματική ταπείνωση.

Κατά τη Γραφή «ο καρπός του Πνεύματος έστιν αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια» (Γαλ. ε΄, 22). Του πονηρού πνεύματος είναι μίσος, αθυμία κοσμική, ακαταστασία ψυχής, ταραχή καρδιάς, πονηριά, περίεργο φρόνημα, αμέλεια, οργή, απιστία, φθόνος, λοιδωρία, κατάκριση, επιθυμία και ακράτεια οφθαλμών και τόσα άλλα που και μόνο η περιγραφή τους προκαλεί ντροπή. Εξάλλου, «εκ γαρ του καρπού το δένδρον γινώσκεται» (Ματ. ιβ΄, 33) και οι συστάσεις γι αυτό είναι περιττές.

Ο Κύριός μας, μόνος του χαρακτηρίζει τις πράξεις και τα αποτελέσματά τους. «Ο αγαθός άνθρωπος εκ του αγαθού θησαυρού εκβάλλει αγαθά, και ο πονηρός άνθρωπος εκ του πονηρού θησαυρού εκβάλλει πονηρά» (Ματ. ιβ΄, 35).

Το πνευματικό φως της Χάρης που παρηγορεί την ψυχή του αγωνιστή, ορίζουν οι Πατέρες, ότι υποχωρεί και μας εγκαταλείπει, λόγω της ακηδίας, ραθυμίας, αμέλειας και αδιαφορίας. Αυτό γίνεται είτε λόγω πολυλογίας, είτε λόγω ακαταστασίας της δίαιτάς μας. Η ακράτεια της πολυλογίας και τα απρόσεκτα μάτια σβήνουν την παρουσία και τη θέρμη του Πνεύματος και τότε επικρατεί το σκοτάδι και η απόγνωση. Τότε επιτίθενται «πάντα τα θηρία τον αγρού και σκύμνοι ωρυόμενοι» και επικρατούν στην ταλαίπωρη καρδιά, αναζητώντας φαγητό εμπάθειας και έτσι αρπάζονν όσα καλά μαζεύτηκαν προηγουμένως από τη Χάρη, λόγω της εργασίας και του κόπου που καταβάλαμε. Μόνο αν η φίλη εγκράτεια και η προσευχή επικρατήσονν, επαναφέρούν την ίαση και την ισορροπία.

Όποιος δεν υποτάχτηκε σε πνευματικό πατέρα, μιμούμενος τον Υιό του Θεού, που υποτάχτηκε μέχρι το σταυρικό θάνατο στον Πατέρα του, δεν γεννήθηκε «άνωθεν» (Ιω. γ΄, 3), όπως ερμηνεύει ο Χριστός στο Νικόδημο. Αφού, λοιπόν, δεν έγινε κάποιος υιός αγαπητός αγαθού πατέρα, πως θα γίνει και ο ίδιος, όταν η ανάγκη το καλέσει, πατέρας και οδηγός άλλων προς σωτηρία;

Είναι πολύ κακό πράγμα η απιστία. Είναι γέννημα του φθόνου και της φιλαργυρίας. Και αν αυτή η απιστία είναι τόσο κακό, πόσο κακά θά είναι αυτά που τη γεννούν; Δίκαια της δόθηκε και δεύτερο όνομα, το όνομα της ειδωλολατρίας. Ας προτάξουμε και εμείς το αντίστοιχο όπλο, που καθαιρεί την ολική αυτή διαστροφή. Ας προτάξουμε την ακτημοσύνη, τη φτώχεια, την ευτέλεια και, υπεράνω όλων, την εγκράτεια, η οποία απωθεί την κοιλιοδουλεία, και τότε θά νικήσουμε με τη Χάρη τον Χριστού.

Στον αγώνα μας θα προβάλλουμε συνεχώς τα κατάλληλα αμυντικά μας όπλα, εφόσον ο βύθιος εχθρός μας ανύστακτα προτείνει όσα εμποδίζουν τη δική μας σωτηρία. «Όλην την ημέραν παρετάσσοντο πολέμους» (Ψαλμ. ρλθ΄, 2) και πράγματι είναι «πολλοί οι πολεμούντες από ύψους» (Ψαλμ. μέ, 2).

Όπως αποκαλύφθηκε στον κορυφαίο μας Πατέρα Αντώνιο, μόνη της η ταπείνωση, ανατρέπει όλα τα όπλα του εχθρού. Ο νους απορρίπτει τις παράλογες και επίμονες προσβολές των αισχρών λογισμών, όταν η ταπείνωση ενωμένη με την υπακοή, με την άοκνη προσευχή, με την προθυμία στα έργα της διακονίας, με τη χωρίς αντιλογία ευπείθεια, με την αγόγγυστη ευκινησία και με την προθυμία, συνδυαστεί με νήφουσα διάνοια.

Πρέπει να γίνεται τακτικά και χωρίς συστολή και ντροπή η εξαγόρευση των λογισμών στους πνευματικούς μας πατέρες. Η συγκράτηση της πολυλογίας και της αναίσθητης παρρησίας, με την οποία αποσύρονται η θέρμη του ζήλου και ο φωτισμός της Χάρης, είναι απαραίτητη.

Ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης με πολλή λεπτομέρεια αναφέρει και αριθμεί τις διακονίες και τα καθήκοντα όλης της αδελφότητας, προκαλώντας όλους τους αδελφούς σε νήψη και σε εγρήγορση. Και εμείς αφιερωμένοι στο Χριστό, το Θεό μας, δεν ανήκουμε στον εαυτό μας και άρα θεωρείται ιεροσυλία κάθε αμέλεια ή σπατάλη, που γίνεται από μας. Και όσα ανήκουν στή μονή ή τους ναούς, αναθήματα θεωρούνται και όποιος τα περιφρονεί θα θεωρηθεί όπως ο πονηρός δούλος του ευαγγελίου και θα επισύρει το επιτίμιο που αναφέρει η Γραφή, «επικατάρατος ο ποιών το έργον του Κυρίου αμελώς» (Ιερ. λά, 10).

Θέλω να υπενθυμίσω και το εξής για τα παράπονα που διατυπώνονται για μερικούς άτακτους και απρόσεκτους, που προκαλουν συνεχώς αφορμές ταραχών και επικρίσεων. Δεν μοιάζουμε όλοι οι άνθρωποι στο χαρακτήρα και την πρόθεση, αν και στη φύση και μορφή είμαστε ίδιοι. Αν τα παιδιά μιας μητέρας πολλές φορές δεν ταιριάζουν, πως θα μοιάζουν τα μέλη μιας πολυπληθούς αδελφότητας; Υπάρχουν πολλές φορές μειονεκτήματα στους ανθρώπινους χαρακτήρες, είτε εκ φύσεως, λόγω κληρονομικότητας, είτε επίκτητα, λόγω λανθασμένης ζωής και επιρροής του περιβάλοντος. Πρέπει όμως όλοι να μπούμε στη βασιλεία του Κυρίου μας, αφού μας κάλεσε. Η ασυμφωνία και η ανωμαλία, που αναφέραμε, μόνο με την αλληλεγγύη θα συμβιβαστεί. «Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε» (Γαλ. στ΄, 2), λέγει ο Παύλος. «Πάντα υμών εν αγάπη γινέσθω» (Α Κορ. ιστ΄, 14). Το σπουδαιότερο όμως είναι ότι « υμείς οι δυνατοί τα ασθενήματα των αδυνάτων» (Ρωμ. ιε, 1) οφείλετε να βαστάζετε και « τω πλησίον αρέσκετω εις αγαθόν» (Ρωμ. ιε΄,2) ο καθένας και έτσι αναπληρώνεται ο νόμος του Χριστού.

 
Σχολιάστε

Posted by στο 17 Ιουλίου, 2018 σε Εκκλησιαστικά-θεολογικά

 

ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΕΣ ΚΑΤΗΧΗΣΕΙΣ

ΚΑΤΗΧΗΣΗ 7η

Το ομολογιακό στοιχείο της μοναχικής ζωής

Αδελφοί και πατέρες, θέλω να σας υπενθυμίσω ότι ολόκληρη η αναστροφή στη στρατευμένη πορεία μας είναι ομολογιακή. Η άρνηση προκάλεσε την πτώση και τη φθορά. Καθήκον μας είναι, αν θέλουμε τη θεραπεία και την ανάπλασή μας, η μόνιμη και σταθερή ομολογία. Και ο Κύριός μας, μας τόνισε με έμφαση ότι μόνον «όστις ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων, ομολογήσω καγώ εν αυτώ έμπροσθεν του πατρός μου του εν ουρανοίς, όστις δ αν αρνήσηταί με…αρνήσομαι αυτόν» (Ματ. ι΄,32). Ολόκληρη η πεισματική επιμονή των αθλητών της πίστης μας σ αυτό μόνο απέβλεπε, στην ακριβή και πλήρη ομολογία του θείου θελήματος, είτε στη δογματική, είτε στη λατρευτική, είτε στην παραδοσιακή του μορφή. «Στήκετε, και κρατείτε τας παραδόσεις ας εδιδάχθητε είτε δια λόγου είτε δι επιστολής ημών» (Β Θες. β΄,15), ερμηνεύει ο Παύλος.

Κάθε εντολή και παράδοση της πίστης μας, έχει πάντοτε την ίδια αξία και σημασία, γιατί είναι διαταγή του Αγίου Πνεύματος. Την υποχρέωση αυτήν, όλων των λογικών όντων, ερμηνεύοντας ο Δαυΐδ λέει: «Δια τους λόγους των χειλέων σου εγώ εφύλαξα οδούς σκληράς» (Ψαλμ. ιστ΄,4) και συνεχίζει: «Ταύτα πάντα ήλθον εφ ημάς και ουκ επελαθόμεθά σου» (Ψαλμ. μγ΄,18 ), «ελογίσθημεν ως πρόβατα σφαγής» (Ψαλμ. μγ΄,23).

Στην εκκλησιαστική μας Ιστορία δεν είναι λίγα τα εκατομμύρια των ομολογητών και μαρτύρων των δογμάτων της πίστης μας. Βρίσκουμε μάρτυρες και ήρωες, που ομολόγησαν και μαρτύρησαν για τα μυστήρια της Εκκλησίας μας. Αλλους που μαρτύρησαν για τη λατρευτική της παράδοση ή για την απλή μόνο παράδοση. Μάρτυρες ήταν όσοι δεν αρνήθηκαν τον αληθινό Θεό έναντι της ειδωλολατρίας. Μάρτυρες και όσοι μαρτύρησαν για το δόγμα της Αγίας Τριάδας. Μάρτυρες, όσοι μαρτύρησαν για τα θεία μυστήρια, για τις άγιες εικόνες και γενικά για την παράδοση. Μάρτυρες, όσοι μαρτύρησαν για την τήρηση της παραδοσιακής μας δίαιτας και νηστείας, όπως και οι Μακκαβαίοι που τήρησαν το μωσαΐκό νόμο, που απαγόρευε το χοιρινό κρέας και τα φαγητά των ειδωλολατρών.

Υπάρχουν όμως, και οι μάρτυρες και ομολογητές της ακριβούς ασκητικής και αγωνιστικής ζωής. Δεν είναι ομολογία όταν χάριν της ειρήνης, αφήνουμε το θέλημά μας έναντι των αφελών ή όσων επιμένουν πεισματικά; Δεν είναι ομολογία όταν δεν επιμένουμε στη γνώση μας και υποχωρούμε σ όσους δεν γνωρίζουν; Δεν είναι ομολογία όταν είμαστε κουρασμένοι και φορτωμένοι και αναγκαζόμαστε να συνεχίσουμε τον κόπο αγόγγυστα, χάριν της υπακοής, επειδή παρουσιάστηκε μια ανάγκη; Δεν είναι ομολογία όταν παρουσιάζεται απόλαυση ή άνεση ή τιμή και εμείς προτιμούμε τη «στενή και τεθλιμμένη οδό» (Ματ. ζ΄,14) ; Δεν είναι ομολογία όταν μας αδικούν ή μας περιφρονούν οι πολυάριθμοι ράθυμοι και σκανδαλοποιοί και αγόγγυστα υπομένουμε, σαν να πάσχει κάποιος άλλος; Και γενικά όλος ο όρος και νόμος της περιεκτικής φιλοπονίας, που εκούσια περιφέρουμε, τι άλλο είναι παρά το φρόνημα όσων θέλουν να σωθούν, οι οποίοι και «διωχθήσονται»! (Β Τιμ γ΄,12). Σε μας ανήκουν, θεοφιλέστατοι και φιλόπονοι πατέρες και αδελφοί, αυτά τα ομολογιακά στάδια και μακάριος όποιος «φυλάξει ταύτα και συνήσει τα ελέη του Κυρίου» (Ψαλμ. ρστ΄,43).

Απαραίτητη και χρήσιμη εργασία και μέσο για την απόκτηση του θείου ζήλου που μας προάγει στο ομολογιακό στάδιο είναι, κατά τους Πατέρες, το να μην αμελήσουμε την ανάγνωση των θείων Γραφών και των ενάρετων βιωμάτων. Με αυτήν παίρνουμε τα κατάλληλα εφόδια για τους πειρασμούς που εμφανίζονται και για να αντιμετωπίζουμε τις παγίδες, που είναι στρωμένες στον αόρατο πόλεμο.

Η επίμονη ευχή να μη λείπει από το μαχητή των αόρατων και πονηρών δαιμόνων, που με την αιωνόβια πείρα του πολέμου δεν υποχωρούν. Πολύ συμβάλλει η σιωπή του στόματος για να παραμένει η πρόθεση και η ευχή και επιπλέον η αυτογνωσία, που ξεσκεπάζει την ευτέλεια και ανικανότητά μας και έτσι παρατείνεται η υπομονή.

Όταν ο αθλητής ενεργεί αυτόν τον καλόν αγώνα, τον παρενοχλούν η κενοδοξία και η κρίση. Η αυτομεμψία όμως αυτόματα τις αναιρεί και έτσι πλησιάζει η άνεση του ταπεινού φρονήματος.

Και οι μνήμες των διάφορων παθημάτων του Κυρίου καθώς και οι άπειρες ευεργεσίες και χάριτες που ισόβια μας καταξίωσε, πολλή ωφέλεια προκαλούν. «Μη επιλανθάνου πάσας τας ανταποδόσεις αυτού» (Ψαλμ. ρβ΄,2). Κατάλληλος είναι και ο λόγος του Δαυΐδ «Προ του με ταπαινωθήναι, εγώ επλημμέλησα» (Ψαλμ. ριη΄,67).

Τίμιοι εργάτες του νοητού αμπελώνα, ας μη μας επηρεάζει η ακαταστασία του κόσμου. Ας προσκαρτερούμε στην προσευχή και με αντίρρηση να πολεμούμε τις προσβολές του εχθρού. Μην είστε δειλοί στην επίμονη βία του νοητού πολέμου. Η έλλειψη πείρας στον τρόπο της μάχης σας προκαλεί αποθάρρυνση, γιατί νομίζετε ότι ηττηθήκατε. Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα

Εάν εμείς προδίδαμε την αρχή και τη θέση μας και αφήναμε το πρόγραμμα, τότε θα είχε αιτία να καυχηθεί ο διάβολος. Ο νεοπροσύλητος στον πνευματικό αγώνα και την πλήρη αυταπάρνηση δεν είναι εύκολο να πετύχει τόσο σύντομα, αφού και απλή τέχνη δεν διδάσκεται γρήγορα.

Στο Θεό είμαστε στρατευμένοι. Αυτός μας προσκάλεσε. Αυτός γνώριζε εκ των προτέρων ποιοι είμαστε. Πως τώρα θα μας εγκαταλείψει και θα μας παραδώσει αβοήθητους στους εχθρού μας; Μόνος του μας ενθαρρύνει. «Ου μη σε ανώ ουδ ου μη σε εγκαταλίπω» (Εβρ. ιγ΄,5), αλλά «ιδού εγώ μεθ υμών ειμι πάσας τας ημέρας» (Ματ. κη΄,20). Πως θα απορριφθούμε, αδελφοί μου, όταν μέρα και νύκτα με αλάλητους στεναγμούς κρούουμε τα σπλάγχνα του και δεν σιωπούν τα χείλη, η γλώσσα και ο νους,. από την επίκληση της δικής του βοήθειας; Εάν υπόσχεται ότι «ος εάν ποτίση ποτήριον ψυχρού μόνον εις όνομα μαθητού ου μη απολέση τον μισθόν αυτού» (Ματ. ι΄,42), θα παραβλέψει εμάς που τον ακολουθούμε και τα αρνούμαστε όλα, ακόμη και την προσωπική μας ζωή, με την ομολογιακή υποταγή;

Πολλές φορές παρατείνονται οι πόλεμοι, ειδικά του θυμικού και επιθυμητικού μέρους, είτε καλλιεργώντας μίσος ή αποστροφή όσων μας προκαλούν πειρασμούς, είτε προβάλλοντας απαγορευμένες επιθυμίες. Και παρά το ότι συνεχώς παρακαλέσαμε αυτοί δεν υποχώρησαν. Αυτό δεν σημαίνει ήττα, ούτε απομάκρυνση της Χάρης και πρόνοιας του Κυρίου μας. Είναι μυστικός τρόπος της Χάρης, που γυμνάζει τους αθλητές στη νόμιμη πάλη. Όπως τα τραύματα του σώματος παρά την ιατρική περίθαλψη δεν θεραπεύονται αμέσως, αλλά χρειάζονται κάποιο χρονικό διάστημα, και πάλι όχι ομοιόμορφο σε όλους, αλλά ανάλογα με τη φύση και την ιδιοσυγκρασία, έτσι και οι πόλεμοι των διάφορων παθών δεν μοιάζουν, παρόλο που ο κάθε αγωνιστής προσπαθεί.

Η πρόθεση υπάρχει και η προσπάθεια , όσο μπορούμε εμείς, γίνεται. Την απαλλαγή και ελευθερία το Πνεύμα το Αγιο την παρέχει. Αν αυτός που πάσχει δεν είναι ικανός να κυβερνήσει την ελευθερία του, ο πάνσοφος ιατρός δεν τη δίνει.

Όλα αυτά που σας υπενθυμίζω δεν είναι γνώμες δικές μου, αλλά των θεοφόρων μας Πατέρων και ως πρεσβύτερος, μεγαλύτερος ανάμεσά σας, σας παρακινώ σε αφυπνισμό και εγρήγορση, γιατί ο καιρός «συνεσταλμένος εστί» και ποιος γνωρίζει τι θα συμβεί αύριο; Αισθάνομαι και το χρέος μου απέναντί σας . Θέλω να ξέρετε ότι δεν αμέλησα, κατά το λόγιο, «ουκ υπεστειλάμην του μη αναγγείλαι υμίν πάσαν την βουλήν του Θεού».

Ας μη νυστάζουμε και αμελούμε, αδελφοί μου, γιατί καθαρά μας αναφέρει η Γραφή ποιοί είναι αυτοί που δεν κληρονομούν τη βασιλεία του Θεού και τις πράξεις των οποίων ντρέπομαι να περιγράψω. Ο ανθρωποκτόνος διάβολος δεν σταματά να πολεμά και δεν τον φοβίζουν, ούτε τα εξωτερικά σχήματα τα οποία φέρουμε, ούτε και οι τύποι τους οποίους χρησιμοποιούμε, αν στην ουσία δεν πολεμούμε τα πάθη και όλα τα συστήματα του «παλαιού ανθρώπου».

Κρατήστε τη χρηστή συμπεριφορά, σαν παιδιά αγαπημένα του Θεού, και «πάσα πικρία και θυμός και οργή και κραυγή (γογγυσμός) αρθήτω αφ υμών συν πάση κακία. Γίνεσθε δε εις αλλήλους χρηστοί, εύσπλαγχνοι, χαριζόμενοι εαυτοίς καθώς και ο Θεός εν Χριστώ εχαρίσατο υμίν» (Εφ. δ΄,31 32).

Εάν με προσοχή και προθυμία ανταποκρινόμαστε στα καθήκοντά μας, τότε αυξάνει μέσα μας ο πόθος και η παρρησία και με ζήλο ευχόμαστε και ψάλλουμε «δεύτε προσκυνήσωμεν και προσπέσωμεν αυτώ και κλαύσωμεν εναντίον του Κυρίου, του ποιήσαντος ημάς» (Ψαλμ ςδ΄,6). Μπορούμε να μεταβάλουμε τον τόπο της διαμονής μας, όχι σε εργαστήριο υλικών πραγμάτων, αλλά σε δεύτερο θαβώρειο όρος της μεταμόρφωσής μας. Όπως οι κατάλληλοι τεχνίτες με την κατεργασία των πρώτων υλών, ξύλων ή μετάλλων, παράγουν έργα πολυτελή, έτσι και στο πνευματικό εργοστάσιό μας θα δημιουργήσουμε πολυτελείς χαρακτήρες. Θα μεταβάλουμε τα προϊόντα της εφάμαρτης και εμπαθούς ζωής, με την καλή μας προσπάθεια και τη Χάρη του Χριστού μας, σε χαρακτήρες «κατ εικόνα και καθ ομοίωσιν» του πλάστη μας, όπως μας προόρισε η παναγάπη του.

Η διαμονή και δραστηριότητά μας θα αναδείξει τον τόπο μας σε άλλο θαβώρειο όρος, όπου θα καταστραφεί ο παλαιός άνθρωπος και θα «καταποθεί το θνητόν υπό της ζωής» (Β Κορ. ε΄,4). Ο θυμός, το πονηρότατο θηρίο, θα γίνει πραότητα. Η κενοδοξία ταπείνωση, η πονηριά απλότητα. Ω απλότητα, που σε αγκαλιάζει ο Κύριος και σε μακαρίζει! Η ραθυμία θα γίνει δραστηριότητα. Η αντιλογία, ο γογγυσμός, η ιδιορρυθμία, το θέλημα, το πείσμα, η κρίση, και όσα προκαλούν το θάνατο, θα μεταβληθούν από τη Χάρη, με τη δική μας προσφορά, σε ταπείνωση και αγάπη, σε ανάσταση και ζωή.

Όπως σκοπός των στρατιωτών, που παρατάσσονται στη γραμμή του πυρός, είναι να νικήσουν και να κατακτήσουν λάφυρα, έτσι και μεις θέλουμε να πάρουμε τα δικά μας λάφυρα. Και ποια είναι αυτά; Αντί των συντριμμάτων του νόμου της διαστροφής του παλαιού ανθρώπου, που μας κατακυρίευε όταν ζούσαμε «ως άθεοι εν κόσμω» (Εφ. β΄, 12), λόγω της πλάνης του διαβόλου, τώρα με τη Χάρη του Χριστού θα γίνουμε «θυσία ζώσα ευάρεστος τω Θεώ» (Ρωμ. ιβ΄,1). «Η αγάπη ανυπόκριτος, τη φιλαδελφία εις αλλήλους φιλόστοργοι, τη τιμή αλλήλους προηγούμενοι, τω πνεύματι ζέοντες, τω Κυρίω δουλεύοντες, τη ελπίδι χαίροντες, τη θλίψει υπομένοντες, τη προσευχή προσκαρτερούντες, ευλογούντες τους διώκοντας υμάς» (Ρωμ. ιβ΄. 9 14). Να ένα μέρος της εικόνας του «καινού ανθρώπου», όπου συγκεντρώνεται όλη μας η προσπάθεια.

Να είστε προσεκτικοί την ώρα της κρούσης και της πάλης, οπόταν το κατεστημένο του αντιστρατευόμενου νόμου, θέλει να επιβληθεί. Τότε «αντίστητε τω διαβόλω και φεύξεται αφ υμών» (Ιακ. δ΄,7), «ότι μείζων εστίν ο εν υμίν ή ο εν τω κόσμω» (Α Ιω. δ΄, 4). Πολλές φορές θα συμβαίνει, στους φιλόθεους αθλητές, μια απότομη επίθεση, χωρίς λόγο ή από δική μας παράλειψη. Είναι το σύστημα των ληστών, που χωρίς να το περιμένουμε επιτίθενται. Δεν πρέπει να τρομάξει ο αγωνιστής. Να μη μειώσει το θάρρος της αντίστασής του. Με όπλο το θείο όνομα να αναστρέψει και να αφανίσει την πονηρή επιβουλή. Γνωρίζοντας ο μακρόβιος εχθρός ότι με τη διεστραμμένη εικόνα, που χρησιμοποιεί στην επίθεσή του, προκαλεί ταραχή και αποθάρρυνση, ιδιαίτερα στους απλούστερους χαρακτήρες, δεν χάνει ευκαιρία, όταν μάλιστα υποψιάζεται προκοπή.

Να είστε «τω πνεύματι ζέοντες» και αντιδρώντας με παρρησία να αποκρίνεσθε στον Πονηρό: «Υπαγε οπίσω μου απατεώνα, Κύριον τον Θεόν μου προσκυνήσω», του οποίου το όνομα και η Χάρη με περιβάλλει. Η επιμονή της μάχης και του πολέμου, είτε στον κόσμο των πραγμάτων, είτε των νοημάτων να μη μας φοβίζει ή αποθαρρύνει. Εφόσον βρισκόμαστε στην πολύπαθη «κοιλάδα του κλαυθμώνος» (Ψλαμ. πγ΄,6), δεν απαλλασόμαστε από την επιβουλή και επίθεση του Πονηρού, που προσπαθεί να μας αποτρέψει από την υποταγή στο θείο θέλημα και να μας στερήσει τις θείες επαγγελίες, τις οποίες ο Κύριος πατρικά χαρίζει σε όσους τον ακολουθούν. Επειδή όμως βρισκόμαστε στο «γίγνεσθαι», όπως οι μαθητές στο σχολείο τους, και επειδή δεν έχουμε τελειοποιηθεί ακόμη, κάνουμε λάθη. Τα λάθη αυτά δεν σημαίνουν, ούτε ήττα, ούτε προδοσία ή υποχώρηση. Προσδοκούμε με τη Χάρη του Χριστού μας «ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος», που ο Κύριος ετοίμασε σε όσους υπομένουν μέχρι τέλους.

 
Σχολιάστε

Posted by στο 16 Ιουλίου, 2018 σε Εκκλησιαστικά-θεολογικά

 
 
ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.

ΕΛΛΑΣ

Ανεξάρτητη ενημέρωση

Παιδείας Εγκώμιον

εκπαίδευση, μόρφωση, πολιτισμός, κοινωνία, επιστήμη, πολιτική, βιβλία

religeo

Θεολογικά άρθρα

ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΑΡΧΕΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

ARGOLIKOS ARCHIVAL LIBRARY OF HISTORY AND CULTURE www.argolikivivliothiki.gr

Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές

κατά του Ολοκληρωτισμού, απ' όπου κι αν προέρχεται

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ✞ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ

υμείς εστέ σώμα Χριστού και μέλη εκ μέλους» (Α' Κορ. ιβ' 27).

WordPress.com News

The latest news on WordPress.com and the WordPress community.

Αρέσει σε %d bloggers: